Ede, Nederland

De laatste dagen in Arusha

6 augustus 2017 - Ede, Nederland

Welkom bij het laatste verslag van deze reis! Vergeet niet ook onder de kopjes foto's en video's te kijken.. en alvast bedankt voor het lezen! 

Voor zondag stond er niets op de planning. Het was wel even lekker om rustig aan te doen. Omdat er even geen elektriciteit was heb ik het brood in de pan ‘geroosterd’ in plaats van in de broodrooster. Na het ontbijt heb ik geprobeerd vast wat voor te bereiden voor het inpakken, maar het bleek al snel dat de meeste dingen toch pas op het einde kunnen. Voor de lunch ben ik buiten de deur gaan eten. Onderweg heb ik nog wat telefoonbundels voor losse dagen gekocht omdat mijn vorige bundel net afgelopen was. Vervolgens ben ik voor een paar minuten in de dala dala gestapt om naar een eettentje te gaan waar ik eerder met mensen van het project was geweest. Toen ik er was gaan zitten besefte ik dat het eigenlijk de eerste keer was dat ik helemaal alleen in een lokaal restaurantje ging eten. Daarvoor was er altijd wel een andere vrijwilliger of iemand van het project bij. Gelukkig was het geen probleem om duidelijk te maken wat ik wilde hebben en ik hoefde er ook niet lang op te wachten. Het afrekenen van het drinken en het eten gaat overigens apart. De mensen die het eten klaarmaken staan vaak buiten en daar betaal je voor het eten. De meeste eettentjes hebben zitjes binnen en buiten (allemaal met van die plastic tuinstoelen van Coca Cola of Pepsi) en binnen is er dan een barretje waar je drinken kunt bestellen. Voor het drinken verwachtte ik 700 shilling en maximaal 1.000 shilling te hoeven betalen. De vrouw achter de bar bleek echter niet te kunnen wisselen van 2.000 shilling. Zij naar de koks buiten, maar ook zij bleken niet genoeg kleingeld te hebben. Vervolgens liep ze met het geld weg en na een paar minuten kwam ze terug met het wisselgeld en kreeg ik nog 1.500 shilling terug. Geen idee of het drinken goedkoper was of dat ze simpelweg de juiste munten niet kon krijgen. Vervolgens heb ik de kok betaald, die me nogmaals bedankte voor het langskomen en me uitnodigde vaker te komen. Terug in de lodge heb ik de rest van de middag rustig aan gedaan. Een aantal vrijwilligers waren die dag naar dezelfde waterval gegaan als waar wij de week ervoor waren geweest. Tenminste, dat was hun bedoeling. Waarschijnlijk waren ze echter niet ver genoeg doorgelopen en hebben ze genoegen moeten nemen met een kleinere waterval die volgens de lokale mensen natuurlijk wel dé waterval was. ’s Avonds hebben we pizza’s besteld die er deze keer een stuk langer over deden om bezorgd te worden (75 minuten) maar die wederom goed smaakten.

Maandag was voor mij weer een vrije dag. Deze keer kwam het goed uit omdat ik nog de stad in wilde om naar souvenirs te kijken. Afgelopen weken ben ik meerdere souvenirwinkeltjes binnengaan maar meestal kwam ik tot de conclusie dat ze vooral spullen hebben die op het eerste gezicht leuk zijn, maar die niet echt nuttig zijn of al gauw vervelen. Uiteindelijk ben ik deze dag ook niet geslaagd. Voor de rest heb ik me er nog maar eens over verbaasd hoeveel mensen er op straat te vinden zijn en hoeveel winkeltjes en kleden op straat vol liggen met dezelfde koopwaar. Dat blijft bijzonder om te zien. Verder drongen nog een aantal dingen de afgelopen dagen door. Je ziet nagenoeg geen vrouwen als chauffeur of bestuurder van welk voertuig dan ook. Hoewel de coach van het project zei dat het tegenwoordig wel gewoon was dat (lokale) vrouwen ook voertuigen besturen, merkte ik daar nog niets van. Daarnaast drong het tot me door dat je mannen en vrouwen nooit samen over straat ziet gaan. Vrouwen gaan alleen, met andere vrouwen of met kinderen over straat en mannen gaan alleen of met mannen over straat. Het zou echt heel zeldzaam zijn om een man en vrouw samen in een dala dala of in een restaurant te zien zitten. Eenmaal terug in de lodge waren de mensen die naar Zanzibar waren gegaan weer terug en kregen we daar wat verhalen van te horen. Het was mijn laatste avond daar, die we gezellig in de bar met tafeltennis en darts en uiteindelijk nog even in de lodge hebben doorgebracht.

De volgende ochtend was het tijd om in te pakken. Met de handbagage moest ik nog even wachten omdat ik die dag nog veel spullen zou gebruiken. De eerste helft van de dag zou ik namelijk gewoon naar het project gaan om gedag te zeggen op het kantoor en op de school in Arusha waar ik al met al toch vaak ben geweest. Het eerste wat ik zag bij aankomst bij het kantoor was dat het busje van het project een lekke band had. Gelukkig bleek al snel dat het niet de bedoeling was dat ze mij met dat busje naar het vliegveld zouden brengen, maar dat ze de auto van de projectmanager zouden gebruiken. Dat leek me later sowieso wel een goed idee, omdat het busje van het project nog weleens door de politie staande was gehouden, en ik wilde deze vlucht zonder problemen halen. Vanaf het kantoor ben ik nog even de stad in gegaan met de coach. Gelukkig heb ik nog wat mooie spullen kunnen kopen voordat het tijd was om te lunchen en naar de school te gaan. De lunch bestond onder andere uit vlees en bonen in een sausje. Ik keek een beetje verbaasd toen ik er geen bestek bij kreeg. Hoewel ze meerdere gerechten met hun handen eten, leek me dat bij dit gerecht alleen maar lastig. Uiteindelijk heb ik de lepel gebruikt die de coach bij zijn scherpe saus had gekregen. Verderop in de ruimte zag ik vrouwen bezig met ananas en meloen. Ik vroeg of we daar wat van konden halen en hij zei dat ze dat dan door elkaar doen. Binnen een paar minuten hadden we allebei een bord vol met meloen, ananas, banaan, sinaasappel, avocado, en stukjes komkommer en wortel voor onze neus staan. Bij de lunch kreeg ik ook nog een cadeautje namens het project overhandigd. Het is een heel gaaf bordje met het logo van het project en mijn naam erop, al denk ik dat ze de naam op uitspraak hebben gebaseerd ;) Vervolgens gingen we naar de school, waar de leraressen officieel de trainingspakken overhandigd kregen en ik nog een Masai deken cadeau kreeg. Na een kleine fotoshoot ben ik naar de lodge vertrokken om de laatste spullen in te pakken en nog even wat te eten voordat ik opgehaald zou worden. Mijn chauffeur was mooi op tijd en toen we op het punt stonden te vertrekken kwam de andere taxichauffeur ook nog langs. Hoewel ik hem wel genoemd had dat ik deze avond naar het vliegveld moest had ik gezegd dat ik niet zeker was wie ik daarvoor zou regelen. Hij had bovendien aangegeven dat als ik wilde dat hij deze tijd vrijhield ik het hem nog moest laten weten. Ik wist niet goed of het nu een ongelukkig misverstand was of dat hij gewoon langsreed in de hoop toch nog wat ‘business’ te hebben, maar goed, Hakuna matata! (wat overigens echt Swahili is) Uitgezwaaid door twee Nederlanders vertrokken we richting het vliegveld, een rit van een klein uurtje. Aangekomen op het vliegveld zei ik voor de laatste keer gedag en kwam ik vrij snel langs alle balies en controleposten. Vijf minuten voor opening van de gate nam ik plaats in de wachtruimte, waar ik achteraf nog drie kwartier moest wachten op het boarden. Op dat moment stond een toestel van een andere maatschappij klaar om te gaan taxiën en te vertrekken. Wat je dan niet wilt zien is dat het vliegtuig gezelschap krijgt van twee brandweerwagens met gillende sirenes. Gelukkig waren ze binnen een paar minuten vertrokken, zag ik vervolgens het toestel van KLM landen, en kon het andere vliegtuig vertrekken. Mijn vlucht zelf ging verder soepel en na een tussenstop in Dar es Salaam kwam ik een halfuur eerder aan op Schiphol. En net toen ik dacht dat alles wel heel snel en makkelijk ging kon ik anderhalf uur op mijn ruimbagage wachten die per abuis naar de transit gestuurd was. Ik bleek niet het enige ‘slachtoffer’ te zijn, en dan had ik nog mazzel omdat ik geen aansluitende trein of iets dergelijks hoefde te halen. Eenmaal opgehaald en thuisgebracht door mijn ouders verbaasde ik me erover hoe snel ik weer aangepast ben aan het leven hier. En dat terwijl de dagelijkse gang van zaken toch heel verschillend is. Gelukkig heb ik tal van foto’s en filmpjes gemaakt die bijdragen aan de herinneringen aan deze fantastische, bijzondere en indrukwekkende reis. Daarnaast is het gewoon zo goed bevallen dat het wel kriebelt om nog eens een dergelijke reis te maken, dus wie weet wat voor moois er nog komen gaat! Iedereen bedankt voor de interesse in mijn belevenissen, via welk kanaal dan ook, en wie weet tot ziens op een toekomstig reisblog :) Kwaheri! 

Foto’s